Fęrsluflokkur: Vķsindi og fręši

Um "lķknardrįp" (en betra orš vantar)

Grķska oršiš euthanasia merkir auš­veld­ur dauši og er vķša not­aš um žaš at­hœfi aš stytta fólki ald­ur į sįrs­auka­laus­an hįtt, meš eša įn sam­­žykk­is žess, oft en ekki allt­af śt af erf­iš­um eša ban­vęn­um sjśk­dóm­um.

Žetta hef­ur į ķs­lenzku ver­iš kall­aš lķkn­ar­drįp, sem ég finn fyrst ķ Morg­un­­blaš­inu 1959, inn­an gęsa­lappa og haft eftir lękni śr SS-sveit­um naz­ista, sem bar af sér sak­ir ķ strķšs­glępa­mįli (orš­iš nęst not­aš 1975). Lķkn­ar­dauši kem­ur fyr­ir ķ blaš­inu 1961, žeg­ar lög­regl­an ķ Reykja­vķk skaut illa sęrš­an sel (orš­iš nęst not­aš 1978). Heim­ild: tima­rit.is (oršaleit).

Ķslenzk oršabók 1963 nefnir tvęr merk­ing­ar į orš­inu lķkn: 1) misk­unn, nįš og 2) hjįlp, hjśkr­un. Blogg­ar­an­um finnst orš­iš lķkn­ar­drįp of jį­kvętt, žeg­ar ręš­ir um hörmu­lega synd, og mundi gjarn­an sneiša hjį žvķ, ef hann žekkti eša gęti lįt­iš sér detta ķ hug snot­urt og gegn­sętt orš, ekki of langt, ann­aš hvort hœfi­lega nei­kvętt eša ķ žaš minnsta hlut­laust. Hann lżs­ir eft­ir žvķ. Žessi verkn­aš­ur verš­ur enn meira į dag­skrį ķ fram­tķš­inni, ef marka mį óheilla­žró­un ķ nį­lęg­um löndum (ķ Hollandi er jafn­vel fariš aš drepa lķt­il börn), og įstœšu­laust er meš jį­kvęšu orša­vali aš auš­velda fram­gang hans.

Kardķnįlinn Franjo Seper birti 5. maķ 1980 yf­ir­lżs­ingu um žetta mįl, aš boši Jó­hann­es­ar Pįls II. pįfa. Žar seg­ir meš­al ann­ars [śt­gįfa į ensku not­uš, sem marg­ir ęttu aš skilja]:

…By euthanasia is understood an action or an omission which of itself or by intention causes death, in order that all suffering may in this way be eliminated. Euthanasia’s terms of re­ference, there­fore, are to be found in the intention of the will and in the methods used. It is necessary to state firmly once more that nothing and no one can in any way per­mit the killing of an innocent human being, whether a fetus or an embryo, an infant or an adult, an old person, or one suffering from an in­curable dis­ease, or a person who is dying. Further­more, no one is permitted to ask for this act of killing, either for himself or her­self or for an­other person en­trusted to his or her care, nor can he or she consent to it, either explicitly or implicitly. nor can any authority legitimately re­commend or per­mit such an action. For it is a question of the violation of the divine law, an offense against the dignity of the human person, a crime against life, and an attack on humanity. It may happen that, by reason of pro­longed and barely tolerable pain, for deeply personal or other reasons, people may be led to be­lieve that they can legitimately ask for death or ob­tain it for others. Although in these cases the guilt of the individual may be re­duced or com­pletely absent, never­the­less the error of judg­ment in­to which the con­science falls, per­haps in good faith, does not change the nature of this act of killing, which will always be in it­self some­thing to be re­jected. The pleas of gravely ill people who some­times ask for death are not to be under­stood as im­plying a true desire for euthanasia; in fact, it is almost always a case of an anguished plea for help and love. What a sick person needs, be­sides medical care, is love, the human and super­natural warmth with which the sick person can and ought to be surrounded by all those close to him or her, parents and children, doctors and nurses.

Kardķnįlinn vék nęst aš hugtakinu žjįning:

Death does not al­ways come in dramatic circum­stances after barely tolerable sufferings. Nor do we have to think only of extreme cases. Numerous testi­monies which con­firm one an­other lead one to the con­clusion that nature itself has made pro­vision to render more bearable at the moment of death separations that would be terribly pain­ful to a person in full health. Hence it is that a pro­longed ill­ness, advanced old age, or a state of loneli­ness or neglect can bring about psycho­logical con­ditions that facilitate the acceptance of death. Never­the­less the fact re­mains that death, often pre­ceded or accompanied by severe and pro­longed suffering, is some­thing which naturally causes people anguish. Physical suffering is certainly an un­avoidable element of the human con­dition; on the bio­logical level, it con­stitutes a warning of which no one de­nies the use­ful­ness; but, since it affects the human psycho­logical make­up, it often ex­ceeds its own bio­logical use­ful­ness and so can be­come so severe as to cause the desire to re­move it at any cost. According to Christian teaching, how­ever, suffering, especially suffering during the last moments of life, has a special place in God’s saving plan; it is in fact a sharing in Christ’s passion and a union with the re­deeming sacrifice which He offered in obedience to the Father’s will. There­fore, one must not be surprised if some Christians prefer to moderate their use of pain­killers, in order to accept voluntarily at least a part of their sufferings and thus associate them­selves in a con­scious way with the sufferings of Christ crucified (cf. Mt. 27:34). Never­the­less it would be im­prudent to im­pose a heroic way of acting as a general rule. On the contrary, human and Christian prudence suggest for the majority of sick people the use of medicines capable of alleviating or suppressing pain, even though these may cause as a secondary effect semi-consciousness and re­duced lucidity. As for those who are not in a state to express themselves, one can reasonably pre­sume that they wish to take these pain­killers, and have them ad­ministered according to the doctor’s advice. But the in­tensive use of pain­killers is not with­out difficulties, be­cause the pheno­menon of habituation generally makes it necessary to in­crease their dosage in order to main­tain their efficacy. At this point it is fitting to re­call a declaration by Pius XII, which re­tains its full force; in answer to a group of doctors who had put the question: "Is the suppression of pain and con­sciousness by the use of narcotics … per­mitted by religion and morality to the doctor and the patient (even at the approach of death and if one fore­sees that the use of narcotics will shorten life)?" the Pope said: "If no other means exist, and if, in the given cir­cum­stances, this does not pre­vent the carrying out of other religious and moral duties: Yes." In this case, of course, death is in no way in­tended or sought, even if the risk of it is reasonably taken; the in­tention is simply to re­lieve pain effectively, using for this purpose pain­killers available to medicine. How­ever, pain­killers that cause un­con­sciousness need special con­sideration. For a person not only has to be able to satisfy his or her moral duties and family obligations; he or she also has to pre­pare him­self or her­self with full con­scious­ness for meeting Christ. Thus Pius XII warns: "It is not right to deprive the dying person of con­scious­ness with­out a serious reason."

Kardķnįlinn skżrši nįnar śt įlitamįl viš lękningar:

Today it is very important to protect, at the moment of death, both the dignity of the human person and the Christian con­cept of life, against a technological attitude that threatens to be­come an abuse. Thus some people speak of a "right to die," which is an expression that does not mean the right to pro­cure death either by one’s own hand or by means of some­one else, as one pleases, but rather the right to die peace­fully with human and Christian dignity. From this point of view, the use of thera­peutic means can some­times pose problems. In numerous cases, the com­plexity of the situation can be such as to cause doubts about the way ethical principles should be applied. In the final analysis, it per­tains to the con­science either of the sick person, or of those qualified to speak in the sick person’s name, or of the doctors, to de­cide, in the light of moral obligations and of the various aspects of the case. Every­one has the duty to care for his or her own health or to seek such care from others. Those whose task it is to care for the sick must do so con­scientiously and ad­minister the remedies that seem necessary or use­ful. How­ever, is it necessary in all circum­stances to have re­course to all possible remedies? In the past, moralists re­plied that one is never obliged to use "extra­ordinary" means. This re­ply, which as a principle still holds good, is per­haps less clear today, by reason of the im­precision of the term and the rapid progress made in the treat­ment of sick­ness. Thus some people pre­fer to speak of "pro­portionate" and "dis­proportionate" means. In any case, it will be possible to make a correct judg­ment as to the means by studying the type of treat­ment to be used, its de­gree of com­plexity or risk, its cost and the possibilities of using it, and com­paring these elements with the result that can be expected, taking into account the state of the sick person and his or her physical and moral re­sources. In order to facilitate the application of these general principles, the following clarifications can be added:

If there are no other sufficient remedies, it is per­mitted, with the patient’s con­sent, to have re­course to the means pro­vided by the most advanced medical techniques, even if these means are still at the experimental stage and are not with­out a certain risk. By accepting them, the patient can even show generosity in the service of humanity. 

It is also per­mitted, with the patient’s con­sent, to inter­rupt these means, where the results fall short of expectations. But for such a decision to be made, account will have to be taken of the reasonable wishes of the patient and the patient’s family, as also of the advice of the doctors who are specially competent in the matter. The latter may in particular judge that the invest­ment in instru­ments and personnel is dis­proportionate to the results fore­seen; they may also judge that the techniques applied impose on the patient strain or suffering out of pro­portion with the benefits which he or she may gain from such techniques.

It is also per­missible to make do with the normal means that medicine can offer. There­fore one can­not im­pose on any­one the obligation to have re­course to a technique which is already in use but which carries a risk or is burden­some. Such a re­fusal is not the equivalent of suicide; on the contrary, it should be con­sidered as an acceptance of the human condition, or a wish to avoid the application of a medical pro­cedure dis­proportionate to the results that can be expected, or a desire not to impose excessive expense on the family or the community. When inevitable death is imminent in spite of the means used, it is per­mitted in con­science to take the de­cision to re­fuse forms of treat­ment that would only secure a pre­carious and burden­some pro­longation of life, so long as the normal care due to the sick person in similar cases is not inter­rupted. In such circum­stances the doctor has no reason to re­proach him­self with failing to help the person in danger…

Margt hefur gerzt į 28 įrum, sķšan Franjo kardķnįli Seper lauk viš yfir­lżs­ing­una, og ekki er žaš allt fallegt. En krist­iš fólk get­ur bešiš til Gušs, bęši śt af žessu mįl­efni og fyr­ir ein­stöku fólki, sem žjį­ist af al­var­leg­um veik­indum.

Meš blogginu fylgir mynd af Hartheim-höllinni, ein­um žeirra staša, sem lķkn­ar­drįp į börn­­um og full­­oršn­­um fóru fram, žeg­ar lękn­a­nefnd frį nazist­um įleit žaš fólk­inu fyrir beztu. Svo seg­ir aš minnsta kosti ķ Wikipediu.

Siguršur Ragnarsson.


Last Gassing at Hartheim

View of Hartheim castle. Located near Linz, Austria, Hartheim castle was one of six hospitals and sanitoria in Germany and Austria in which the Nazi euthanasia program took place.

View of Hartheim castle. Located near Linz, Austria, Hartheim castle was one of six hospitals and sanitoria in Germany and Austria in which the Nazi euthanasia program took place. —National Archives and Records Administration

DECEMBER 11, 1944

At Hartheim, German authorities carry out the last gassing of inmates.

Under SS guard, Mauthausen prisoners dismantled the killing facility.  Hartheim was one of six gassing installations for adults established as part of the "euthanasia" program. 
Between April 1940 and December 1944, the Germans killed approximately  30,000 individuals, the majority of them mentally and physically disabled patients.  Alongside "euthanasia" victims, some 6,000 prisoners from Mauthausen, Gusen, and Dachau were also gassed at the facility.

mbl.is Vilja heimila lķknardauša žegar fólk hefur „lokiš lķfi sķnu“
Tilkynna um óvišeigandi tengingu viš frétt

Glęsilegur vķsindasigur: ķslenzkt brįšalyf viš flogaveikiköstum višurkennt af FDA

Velferšarnefnd Alžingis mįtti fyrirverša sig: aš sniš­ganga um­sögn um fóst­ur­vķg frį hį­lęrš­um, višur­kennd­um pró­fessor ķ lyfja­fręši, dr. Sveinbirni Gizurarsyni. Hann baušst til aš koma fyrir nefndina og fylgja śr hlaši 5 bls. umsögn sinni til alžingis, žar sem hann rökstuddi žaš, aš frumvarpiš um fóstur­eyšingar ("žungunarrof") gengi allt of langt. Ešlilegt hefši veriš, aš alvarlegt innihald umsagnar hans, ekki sķzt um hęttulegar hlišarverkanir fóstureyšinga, hefši komiš til umręšu ķ nefndinni, og baušst hann til aš koma til fundar viš hana, en var ķ engu sinnt -- ķ stašinn var 23 öšrum ašilum bošiš -- žar af 22 konum!!!

Vinnubrögš og stjórnsemi Halldóru Mogensen ķ nefndinni voru sķšur en svo hrósverš, žvert į móti įvķtunarverš og vegna fleiri hluta en žeirra, sem hér eru nefndir, žótt pólitķskir öfga-samherjar hennar ķ kvenrembunni bęru į hana óveršskuldaš skjall viš lokaumręšu mįlsins į Alžingi.

Aš taka pólitķska fölsunarfręšimenn, vopnaša blekkingum eins og Silju Bįru Ómarsdóttur, fram yfir strangvķsindalegt įlit mikils vķsindamanns, er dęmigert um gróf žrżstihópa- og handarbaka-vinnubrögš Halldóru og samherja hennar ķ žessu makalausa öfgamįli, sem stefndi aš žvķ aš gera fósturdrįpslög į Ķslandi žau nęstróttękustu ķ Evrópu.

Myndanišurstaša fyrir Sveinbjörn Gizurarson

En heimsvanur Sveinbjörn Gizurarson, sem nś er hlašinn alžjóšlegu lofi vegna žróunar sinnar į lyfi fyrir flogaveika* (sjį Rśv-frétt af žvķ ķ dag),* hann fęr enn aš klóra sér ķ hausnum yfir žvķ, hve gersamlega ófagleg og óvķsindaleg vinnubrögš višgengust ķ Alžingi ķ fóstur­eyšinga­mįlinu.

En fariš veršur nįnar ķ saumana į žvķ grófa mįli og vķsvitandi ómįlefnaleg vinnsla žess leidd hér ķ ljós, žótt sķšar verši, enda er žetta ekkert minna en hneyksli fyrir löggjafar­samkunduna. Veršur žaš -- m.a. žaš stjórnarskrįrbrot, sem ķ žessu fólst --  vęntanlega mešal helztu undirstašna žess aš sękja gegn žeirri róttęku manndrįps­löggjöf, sem illu heilli var samžykkt į Alžingi ķ lišnum mįnuši.

* Nefśši, sem brįšamešferš viš flogum, var samžykktur til sölu hjį Lyfjaeftirliti Bandarķkjanna [FDA, ž.e. US Food and Drug Administration] og er žetta fyrsta lyfiš sinnar tegundar. Žaš er afrakstur rannsókna Sveinbjörns Gizurarsonar, prófessors viš lyfjafręšideild Hįskóla Ķslands.

 Lyfiš, sem ber heitiš Nayzilam, fer nś ķ sölu ķ Bandarķkjunum en žaš var samžykkt 17. maķ eftir umfangsmiklar prófanir. Žaš er ętlaš sem brįšamešhöndlun viš svoköllušum brįšaflogum eša rašflogum.
Lyfiš er lyfsešilsskylt og į aš auka lķfsgęši žeirra sem eru meš flogaveiki. Žegar einstaklingar finna fyrir ašdraganda floga geta žeir sjįlfir gripiš til lyfsins. Einnig geta til aš mynda fjölskyldumešlimir, vinir og samstarfsfélagar gefiš žeim lyfiš meš aušveldum hętti.

„Žaš er verulega įnęgjulegt aš vera fyrstur meš svona lyfjaform į markaš žegar svo margir hafa reynt aš žróa brįšalyf eins og žetta,“ segir Sveinbjörn. (Ruv.is)

Óskum žessum frįbęra vķsindamanni til hamingju!

Jón Valur Jensson.

Sir William Liley – ęvi hans og störf aš rannsóknum og lękningum į ófęddum börnum

Erindi flutt į fundi Lķfsvonar 12. des. 1992


Mašur sį sem hér segir frį var einn af braut­ryšj­endum fóstur­fręš­innar (į latķnu: fœto­logia), žeirrar greinar lęknis­fręšinnar, sem fjallar um hina ófęddu frį fyrstu stigum til fęšingarinnar. Meš rannsóknum sķnum lagši hann grunninn aš lękningaašferšum sem sķšan hafa bjargaš lķfi žśsunda barna. Ęvi hans var stutt, en žeim mun farsęlli, og žó aš žaš eigi ekki alltaf fyrir brautryšj­endum aš liggja aš hljóta višurkenningu ķ lifanda lķfi, žį fór žessi mašur ekki varhluta af žvķ aš falla ķ skaut margs konar heišur, sem fremstu vķsindamönnum ķ lęknisfręši getur hlotnazt. Žaš er įhugavert aš kynna sér starfsferil hans, en fyrir okkur lķfsverndar­sinna er jafnframt og ekki sķšur įhugavert aš kynnast žvķ, hvernig hann, eftir margra įra rannsóknir į hinum ófęddu, geršist einn af stofnendum lķfs­vernd­arsamtaka ķ landi sķnu. Žar gaf hann mįlstašnum óskipta krafta sķna, eins og honum var framast unnt, og sżndi meš fordęmi sķnu, m.a. ķ eigin fjölskyldulķfi, hve heilsteyptur hann var ķ višurkenningu sinni og barįttu fyrir helgi lķfsins – jafnt hinna veikburša sem hinna heilbrigšu.


Undirbśningsįr        Albert William Liley var Nżsjįlendingur, fęddur ķ Auckland 1929, en fašir hans var kaupmašur. Į unga aldri sżndi Liley mikinn įhuga į nįttśrufręši og kom sér upp eins konar dżra- og jurtagarši ķ bakgarši foreldra sinna. Hann var brįšger nemandi og tók hęsta inntökupróf ķ hįskólann 1949 og hugšist ķ fyrstu verša skóg­fręš­ingur. En lęknir fjölskyldunnar hvatti hann til aš leggja stund į lęknisfręši, og žį fęrši hann sig śr Auckland-hįskólanum ķ lęknis­fręši­hįskólann ķ Otago, žar sem hann skaraši fram śr öllum ķ lķffęrafręši.

Eftir śtskrift sķna 1954 var hann ķ tvö įr viš rannsóknar­nįm ķ tauga­lķfešlis­fręši viš hįskólann ķ Canberra ķ Įstralķu. Prófessor­arnir žar uršu "skelkašir," eins og hann sagši, žegar žeir heyršu, aš hann ętlaši aš takast į hendur starf ķ fęšingar­lękningum viš sjśkrahśs ķ Auckland. Hann, žessi ungi vķsinda­mašur, vęri aš kasta frį sér tękifęrinu til glęsilegs starfsframa til žess eins aš hefja störf ķ einhverri "óvķsindalegustu" grein lęknisfręšinnar. En William Liley var žaš naušsyn aš vera ķ žjónustu fólksins. Og žaš var ekki ķ ešli hans aš koma nįlęgt neinum fręšum įn žess aš leggja sitt af mörkum til aš bęta žau. Žaš tók hann ašeins sjö įr aš öšlast alžjóšlega višurkenningu sem brautryšj­andi ķ hinni nżju vķsindagrein, fósturfręšinni. Og tķu įrum sķšar var hann sleginn til riddara af Elķsabetu drottningu.

Neyšarlausn į banvęnum sjśkdómi

Snemma į ferli sķnum hóf hann aš glķma viš Rhesus-blóšsjśkdóminn, sem žį var algengasta dįnarorsökin hjį ófęddum og nżfęddum börnum, en orsökin er sś (eins og lęknisfręšin lżsir žvķ), aš blóš barnsins er Rh-pósitķft, en blóš móšurinnar Rh-negatķft. Lķkami móšurinnar veitir žį andsvar gegn "framand­legum" blóškornum meš žvķ aš mynda mótefni, sem rįšast į žau og brjóta žau nišur. Žaš hafši lengi veriš eina vonin ķ slķku tilfelli aš framkalla fęšingu fyrir tķmann og gefa barninu žį žegar blóš. Eins og Vķsinda­akademķan ķ New York sagši nokkrum įrum sķšar, žį var įlitiš "óhugsandi", aš mannlegar verur gętu notiš góšs af rannsóknum og lęknismešferš fyrir fęšingu. Hin hefš­bundnu lękna­vķsindi litu į móšurlķf žungašrar konu sem ósnertanlegt. En Liley hélt žvķ fram, aš neyšar­įstęšur köllušu į neyšar­śrręši. Žrįtt fyrir aš kollegar hans hristu hausinn, byrjaši hann fyrst į žvķ aš stinga mjórri nįl, holri aš innan, gegnum móšurkvišinn og inn ķ legiš til aš rannsaka fóstur­vökvann eša legvatniš, sem umlykur barniš. Rannsókn į fóstur­vökvanum leiddi svo ķ ljós, hvaša börn vęru ķ hęttu stödd og žyrftu į framkallašri fęšingu aš halda. (Rannsókn žessi er venjulega kölluš "legvatnspróf", sem margir kannast viš.) En ķ 10% tilfella voru börnin of blóšlķtil eša of ung til aš hęgt vęri aš framkalla fęšingu.

Žį varš nż neyšarlausn til ķ huga Lileys. Eins rökrétt og hśn gat kallazt, strķddi hśn gegn öllum hefšbundum venjum, žvķ aš hśn fólst ķ blóšgjöf fyrir fęšingu. Hann lét žaš ekki halda sér ķ skefjum, hversu erfitt žaš var aš finna žennan örsmįa staš, sem lękning hans varš aš beinast aš, ž.e.a.s. djśpt ķ kviš hins ófędda barns, sem var um 32ja vikna og į hreyfingu. Liley hófst ótraušur handa. Fyrstu tvęr blóšgjafirnar mistókust, vegna žess aš börnin voru žį žegar of veikburša. Sś žrišja mistókst lķka, en barniš lifši žó mun lengur en bśast mįtti viš. Liley var nś sannfęršur um aš hann og ašstošarmenn hans vęru į réttri leiš. Ķ fjórša tilfellinu var flogiš 200 mķlna vegalengd meš móš­ur­ina til Auckland, meš žvķ aš barn hennar var lķfshęttu. Barniš fékk tvęr blóšgjafir, og žann 20. september 1963 fęddist Grant Liley McLeod – fyrsta barniš ķ sögu lęknis­fręš­innar, sem gefiš var lķf meš lęknisašgerš fyrir fęšingu.

Ķ kjölfariš fylgdi alžjóšleg višurkenning fyrir žennan 34ra įra frumherja ķ fóstur­lękningum. Hann var yngstur manna geršur aš heišursfélaga bęši ķ félagi brezkra fęšingar- og kvensjśkdóma­lękna (Royal College of Obstetri­cians and Gynecologists) og eins hinu bandarķska, auk annarra višurkenninga. Hann var skipašur prófessor ķ nżrri stöšu ķ lķfešlisfręši ófęddra og nżfęddra barna viš hįskólann ķ Auckland, og įriš 1973, į sama degi og 100. barninu var bjargaš meš blóšgjöf ķ móšurkviši į sjśkrahśsi Lileys (National Women“s Hospital), var hann sleginn til riddara af Elķabetu drottningu og kallast žvķ Sir William Liley.

Misbeiting lęknavķsinda gegn lķfinu

Sir William žótti žaš öfugsnśiš og villimannlegt, aš į sama tķma og hiš ófędda barn var višurkennt sem lęknis­fręšilegt rannsóknar­efni og mešferš­ar­ašili, skyldi koma upp stöšugur pólitķskur žrżstingur į aš hafna žvķ félags­lega séš. Žaš uršu honum enn frekari vonbrigši, eftir aš hafa fundiš upp legvatns­prófiš til aš nota sem lęknis­greiningu til aš bjarga lķfi, aš hann skyldi žurfa aš upplifa, aš žvķ vęri misbeitt til žess aš greina fötluš börn fyrir fęšingu, svo aš eyša mętti žeim meš fóstureyšingu. Jafnvel į sķnum eigin spķtala sį hann nįlarnar, sem hann hafši žróaš til blóšgjafar fyrir ófędd börn, notašar til aš sprauta banvęnni saltupplausn ķ móšurkvišinn til aš framkalla fóstureyšingu.

Liley hlķfši sér aldrei viš žvķ, sem hann įleit skyldu sķna, og įriš 1970 tók hann hikstalaust viš embętti forseta Félagsins fyrir vernd hins ófędda barns ķ Nżja-Sjįlandi. Hann var enginn skrautfķgśra ķ žvķ embętti, heldur fór um allt landiš og miklu vķšar ķ barįttu fyrir višurkenningu į hinu ófędda barni sem mannlegri veru meš óskeršanleg mannréttindi. Allt til ęviloka var hann viš vķsinda­rannsóknir į žungunar­skeišinu og hinum ófęddu. Honum tókst žį m.a. aš leiša ķ ljós žį mikilvęgu stašreynd, aš tilhneig­ingin til įšurnefnds blóšsjśkdóms var arfgeng.

Žótt hann hefši sótt kirkju hjį mežódistum og presbyterķönum į yngri įrum, var Liley ekki trśarlega hneigšur, žegar į leiš. Andstaša hans viš fóstur­eyš­ingar var byggš į lęknis­fręši­legum og mannśšar­sjónarmišum, ekki trśar­legum. Hann og kona hans Margaret, sem sjįlf var barnalęknir og lķfsvernd­ar­sinni, įttu fimm börn, en įriš 1976 ęttleiddu žau 2ja įra dóttur meš Downs-heilkenniš (mongólķta).

Prófessor Liley lézt įriš 1983, langt fyrir aldur fram, ašeins 56 įra, og var sįrt saknaš mešal samstarfsmanna og lķfsvernd­ar­sinna vķša um heim.

Jón Valur Jensson žżddi og tók saman og byggši aš mestu į grein eftir Pat McCarthy, rit­stjóra nżsjįlenzka lķfsverndar­blašsins Humanity, en greinin birtist ķ brezka blašinu Human Concern, mįlgagni hins brezka Society for the Protection of Unborn Children, hausthefti 1983. Til višbótar viš žetta er rétt aš vķsa į annaš ęviįgrip Lileys, eftir Sir John Scott, en žvķ fylgir afar żtarleg skrį um rit hans.

Į Lķfsréttarblogginu er birt ein grein dr. Lileys: Minnsta mannsbarniš (einnig hér į Kirkjunetinu), sem er svo sannarlega įhugaverš lesning og lęrdómsrķk fyrir marga.

     Hönd fósturs, 12 vikum eftir getnaš:     


VIŠAUKI vegna undirskriftasöfnunar

Frį žvķ ķ fyrradag, 1. febrśar 2019, kl. 14.48, hefur 401 skrifaš undir įskorun til yfirvalda um aš draga til baka frumvarp um opnar heimilir fyrir allar konur til fósturvķga allt til loka 22. viku mešgöngu! 

Konur taka jafnvel betur undir žessa įskorun en karl­menn. 

Tökum virkan žįtt ķ įtakinu meš žvķ aš dreifa vefslóšinni į undirskriftasöfnunina: https://listar.island.is/Stydjum/39 (įsamt hvatn­ingu um žįtttöku) sem vķšast! Myndin, sem birtist efst į žeirri vefsķšu, er af 20 vikna fóstri, meš fullu sįrsauka­skyni, sem rķkis­stjórnin ętlar aš leyfa aš verši deytt meš köldu blóši gerenda! Og nś ręša žau jafnvel um aš ętlast til žess af skurš­lękn­um ķ heilsu­gęzlu­stöšvum į landsbyggšinni, aš žeir verši aš annast žessar ašgeršir!

Bišjum fyrir ÓFĘDDUM BÖRNUM!

A life with a great potential

Mannsfóstriš į fyrstu žremur mįnušum mešgöngu (1st semester) er ekki žaš, sem "pro-choice"-fólk kallar: "(just a) potential life", ž.e.a.s. bara möguleiki til lķfs, heldur er žaš a life with potential, lķf meš sķna miklu getu og hęfileika. Fyrra hugtakiš grķpur reyndar til hugtaks śr heimspeki, ž.e. śr frumspeki (metafżsķk) (lat. potentia), en žaš sķšarnefnda: lķf meš sķna möguleika, stendur föstum fótum ķ įžreifanlegri reynslu ķ efnisheiminum.



Hann var dįinn ķ 45 mķnśtur

22.aprķl 2015 flutti Lee Stoneking ręšu į Alsherjaržingi Sameinušu žjóšanna. Bśtur śr ręšu hans er į myndbandinu hér fyrir nešan. Stoneking segir frį žvķ žegar hann dó og var dįinn ķ 45 mķnśtur.

Hlustiš į ręšu Lee Stoneking. Ég hef heyrt marga slķka vitnisburši.

Tómas Ibsen Halldórsson.


Jordan Peterson um uppeldismįl og lakari įrangur eins-kyns-foreldra en hins hefš­bundna mynzturs föšur, móšur og barns

Hann kemur hér, ķ stuttu mynd­bandi, inn į bęši upp­eldi hjį ein­stęš­um for­eldr­um og sam­kynja pörum. Žaš er allt­af mjög įhuga­vert aš lesa eša hlusta į žaš sem žessi heims­fręgi sįl­fręši­pró­fessor hef­ur til mįl­anna aš leggja. En nś ęrast lķklega bęši femķnistarnir og sumir samkynja foreldrar. En žeir geta žį alltaf tjįš sig hér.

Myndbandiš heitir į Youtube: Jordan Peterson on Homosexuals raising Children


 " width="640" height="385" frameborder="0" allowfullscreen> 

Vinstri menn męttu hugleiša žetta vegna fjandsemi sinnar viš Ķsrael

Žaš er aftur fariš aš tala um Gyšinga sem lakasta žjóša, jafnvel Erdodan žyk­ist geta lastaš žį!!! Hitt mętti hann og vinstri hįvaša­menn hug­leiša, aš Gyšingar hafa ķ sķnum röšum glęsi­legan fjölda Nóbels­verš­launa­hafa (892 alls til 2017, ž.e. 22,5% allra), margfalt fleiri en mśslimar ca. 60 ­žjóša, sem eru meš einungis 12 Nóbelsveršlaunahafa til 2015, en kristnir menn eru meš 65% allra og trślausir meš margfalt minna. Sjį listana hér: https://en.wikipedia.org/wiki/Category:Lists_of_Nobel_laureates_by_religion

Nafnalistarnir, sem žarna mį finna (smelli menn į lķnurnar), segja žó ekki nęrri žvķ eins mikla sögu og allt hitt, sem žessir menn og konur hafa įorkaš og gert mannkyni til góšs meš upp­götv­unum sķnum, framžróun vķsinda og fręša og frumlegri hugsun ķ bókmenntum og öšrum greinum, žar sem įhrifa žeirra gętir vķša.

Jón Valur Jensson.

Lagning sęstrengs til Englands mundi hękka raforkuverš hér į landi

Mikill žrżstingur er nś į ķslensk stjórn­völd aš koma orku­dreif­ingu okkar į hend­ur undir­stofn­unar Evrópu­sam­bands­ins. Įstęša er til aš veita stjórn­völdum fullt aš­hald aš ekki verši fariš śt ķ lagn­ingu sę­strengs milli Ķslands og Bret­lands né aš ESB-lög­gjöf verši lįtin rįša hér um orku­mįl. En žaš gęti haft hrika­legar afleišingar fyrir orku­verš til almennings. Auk žess žyrfti aš byggja fleiri virkjanir ef fariš vęri śt ķ raforku­tengingu milli landanna tveggja. Žarf engum blöšum um žaš aš fletta aš eyšilegging į fallegum nįttśruperlum meš aukinn feršamannastraum til landsins ķ huga og dįlęti landans į fegurš ķslenskrar nįttśru mundi vart falla ķ góšan jaršveg hjį landsmönnum.

Styrkja žyrfti ķslenska dreifikerfiš ef žaš į aš geta sinnt raforkuflutningi aš hugsanlegum landtökustaš sęstrengs. En stašsetning landtökustašarins mundi hafa žarna einhver įhrif. Aš vķsu žarfnast dreifikerfiš nś žegar mikilla śrbóta vķša um landiš en žarna vęri veriš aš tala um miklar framkvęmdir og dżrar. Ekki sķst ef byggja žarf fleiri virkjanir ef fariš vęri śt ķ raforkutengingu milli landanna tveggja. Aršsemi Landsvirkjunar mundi ef til vill batna meš tilkomu sęstrengs svo fremi sem lagning og fjįrmögnun sęstrengs gengur upp og aš įhętta af verkefninu sé į erlendum fjįrfestum og fyrirtękjum en ekki į rķkissjóši.

Žrįtt fyrir sterkar vķsbendingar um įbata af lagningu sęstrengs til Englands, žį geta verkefninu fylgt ašrir įhrifažęttir sem gętu haft neikvęš įhrif į innlenda neytendur. Vegna stęršarmismunar į löndunum tveimur og hlutfalls heildar-raforkuflutnings sęstrengs af heildar-raforkunotkun beggja landanna vęri lķklegt aš innlent raforkuverš mundi žokast nęr žvķ sem er ķ Englandi. "Raforkuverš er lįgt į Ķslandi ķ samanburši viš önnur Evrópulönd og var t.d. um 45% lęgra en ķ öšrum löndum Evrópusambandsins įriš 2012" (Höršur Įrnason, 2013).

Žaš er žvķ nokkuš ljóst aš neytendur muni bera žarna skaršan hlut frį borši. Ef sęstrengur veršur lagšur myndi heildsöluverš raforku hękka aš öllu óbreyttu. 

Steindór Sigursteinsson

mbl.is Vinni orkustefnu fyrir Ķsland
Tilkynna um óvišeigandi tengingu viš frétt

Žess vegna


Mašurinn er haldinn óstjórnlegri og hęttulegri žrįhyggju eftir aš peningar unnu hug hans og hjarta. Žess vegna fljśga flugvélarnar ķ hįloftunum į hverjum degi og krķta strik į himininn yfir megin­löndum. Žess vegna bruna bķlabjöllurnar um lendur sišmenningarinnar og menga og hita loftiš. Žess vegna eyša menn skógum til aš bśa til dżr hśsgögn og vistarverur žó jöršin lķši. Žess vegna eyšileggur mašurinn vistkerfi jaršarinnar og stefnir sjįlfum sér og öšru lķfi ķ voša. Vķsindamenn vita hvert stefnir. Žeir męla og meta upp į hįr hętturnar. Upptalningin er nógu alvarleg en viš hana bętist kjarnorkuśrgangur og kjarnavopn sem mannleg žekking hefur leitt yfir jöršina og žį sem hana byggja. Mašurinn veit hvert stefnir en fégręšgi ómenningarinnar fęr hann ekki til aš breyta lķfshįttum sķnum. Žess vegna munu ašeins hamfarir og hörmungatķš stöšva manninn en ekki žekking hans, viska og fyrirsjį. Žess vegna halda flugvélarnar įfram aš fljśga yfir eins og ķ villtu halastjörnupartżi. Žess vegna heldur umferšarnišurinn įfram eins og endalaus įrnišur og brimgnżr. Žess vegna keypti nįgranni minn nżtt višarborš ķ dag og annar nżja bifreiš. Žess vegna kvikna ljósin ķ Bratislavaborg ķ kvöld frį orku kjarnorkuversins - og mér er ekki sama aš mašurinn eyšileggi hinn hreina og sanna arkitektśr almęttisins. Žess vegna er grein žessi skrifuš.

Einar Ingvi Magnśsson 


Sigur lķfsins

    Ritningin sannar kröftuglega meš mörgum augljósum dęmum upp­risu Jesś frį daušum. Meš upp­risu sinni og sigri yfir dauš­an­um leiddi hann ķ ljós lķfiš eilķfa og óforgengi­leikann. En Drottinn Guš sagši viš vald daušans: Hingaš og ekki lengra. Hér skulu žķnar hreyknu hrannir brotna. Engill, meš valdi og umboši hins ęšsta Konungs, braut rómverska innsigliš, velti steininum. Huggun fyrirgefningar Gušs gagnvart žeim, er trśa į Jesśm Krist, er stašfest, og gjöf eilķfs lķfs ķ Jesś Kristi, žeim til handa, sem į Hann trśa.

    Megum viš žį treysta upprisusögunni um Jesśm? geta einhverjir spurt. Dr. Ludvig von Gerdtell, merkur gušfręšingur, segir svo ķ bók sinni, Miracles under fire: "Trśin į upprisu Jesś er sameiginleg fyrir öll Nżja-testamentis-ritin og tengir žau öll saman. Jafnvel hinir svęsnustu gagnrżnendur, eins og t.d. David Friedrich Strauss, hafa ekki vogaš sér aš męla į móti žessari stašreynd. Ef frį sögulegu sjónarmiši nokkur möguleiki hefši veriš, hver sem hann hefši veriš, til aš mótmęla žessu, mundi įn nokkurs efa žessi efnishyggju-heimspekingur og kęni andstęšingur fagnašarerindis Jesś Krists hafa neitaš žvķ. Ķ bók sinni, Old and new Faiths (Fornar og nżjar trśarkenningar) (sextįndu śtgįfu, 1904, bls. 20) "kallar Davķš Strauss upprisu Jesś Krists sögulega bįbilju. Ķ sama kaflanum kannast hann samt sem įšur viš, aš postularnir hafi haft hjartanlega sannfęringu um, aš žeir hefšu raunverulega séš og talaš viš Jesśm upprisinn."

    Aš upprisu Jesś höfum viš mörg vitni, sem sįu hann annašhvort einn mašur ķ einu eša fleiri saman, ekki einu sinni, heldur a.m.k. sex sinnum meš lengra eša skemmra millibili. Sumir žeirra sįu hann nokkrum sinnum. Aš minnsta kosti tólf af žessum vitnum voru menn nįkunnugir honum. Jafnvel Jakob bróšir hans var einn af žessum vitnum. Žaš gat žvķ ekki veriš um žaš aš ręša, aš žeir hafi ekki vitaš fyrir vķst, hvort žaš var Jesśs sjįlfur, sem birtist žeim. Žaš er vert aš athuga žaš, aš Pįll gefur upp nöfn manna, sem votta aš upprisu Jesś, og žaš frammi fyrir samkomu, žar sem voru į mešal menn, sem mótmęltu kenningunni um upprisu Jesś.

    En til žess aš verša hluttakendur ķ upprisu til eilķfs lķfs meš honum, žurfum viš aš hafa tekiš į móti krafti hans inn ķ lķf okkar. Viš žurfum aš žekkja og reyna kraft upprisu hans, sem gefur möguleika til aš lifa sigrandi lķfi yfir žvķ valdi, sem leišir til daušans, en žaš er syndin. Žennan möguleika eignumst viš ķ endurfęšingunni. Žegar viš endurfęšumst eša frelsumst, kemur Jesśs inn ķ lķf okkar meš kraft sinn, en įstand syndarinnar afmįist og daušinn drottnar ekki lengur vfir okkur. Viš megum vegna Jesś fagna og vęnta óumręšilega dżršlegrar eilķfšar. Žessi sannleikur, aš Jesśs er upprisinn, hefur žvķ įkaflega mikla žżšingu fyrir alla menn.

    Ritningin segir aš Jesśs sé kröftuglega auglżstur aš vera sonur Gušs meš upprisu sinni frį daušum. Menn krefjast sannana nś sem fyrr, og hvaš er meiri sönnun fyrir kenningu Jesś og Ritningarinnar en upprisa hans?
    Žaš er sigurhljómur ķ oršum postulans, er hann segir: "En nś er Kristur upprisinn." Vegna žeirra sanninda gat Pįll lišiš hvaš sem var. Vegna žessara sanninda er lausn aš fį fyrir syndarann. Af žvķ Jesśs lifir, er hann fęr um aš endurleysa mannssįlir frį dauša til lķfs. Af žvķ hann lifir gefur hann kraft Heilags Anda og śthellir honum yfir menn og konur ķ dag, svo sem viš getum séš og heyrt. Af žvķ Jesśs er upprisinn og lifir ķ dag, gerast enn undur og kraftaverk. Sjśkir verša heilbrigšir, illir andar verša aš vķkja og jafnvel daušir hverfa aftur til lķfsins.
    Allt, sem er af ešli eilķfa lķfsins į samhljóm sinn ķ Jesś. Fögnum žvķ og glešjumst yfir sigri lķfsins yfir daušanum. "Guši séu žakkir, sem gefur oss sigurinn fyrir Drottin vorn Jesśm Krist."

    Glešilega pįska!

    Viš gerš žessarar greinar studdist undirritašur viš tvęr góšar pįskahugvekjur śr Aftureldingu, 1. aprķl 1952 og 1. aprķl 1955.

Steindór Sigursteinsson

mbl.is Fréttažjónusta mbl.is um pįskana
Tilkynna um óvišeigandi tengingu viš frétt

Nęsta sķša »

Um bloggiš

Kristinn þjóðarflokk?


Kristin stjórnmálasamtök
Kristin stjórnmálasamtök

Málfundafélag Athugasemdir birtast ekki sjálfkrafa né strax og eru því aðeins samþykktar að þær fari ekki langt út fyrir efni blogggreinar, séu orðaðar kurteislega og feli ekki í sér árás á kristna trú og söfnuði né heldur lögbrot eða grófar persónuárásir eða hæpnar fullyrðingar án nafnbirtingar. Áskiljum okkur rétt til að útiloka menn kunna að árásum á kristindóm og kirkju. Og skrifið undir fullu nafni! - Skoðið eftirfarandi neðar í þessum dálki: TENGLAR – Yfirlit fyrri greina. For info. in English on this CHRISTIAN POLITICAL MOVEMENT, see HERE.


Nóv. 2019
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Eldri fęrslur

Nżjustu myndir

  • jesus kristur 1301705
  • 13wochen
  • 19d7v3r18h3r1
  • GRHI20UO
  • Pasted Graphic
  • Jón Valur Jensson, maí 2016
  • Steindór Sigursteinsson
  • 1184796 230094733815535 1832625948 n
  • In my office 004
  • ...20zierniete



  • Ķ dag (16.11.): 2
  • Sl. sólarhring: 46
  • Sl. viku: 734
  • Frį upphafi: 469958


  • Innlit ķ dag: 2
  • Innlit sl. viku: 658
  • Gestir ķ dag: 2
  • IP-tölur ķ dag: 2

Uppfęrt į 3 mķn. fresti.


Ath. Vinsamlegast kveikiš į Javascript til aš hefja innskrįningu.

Hafšu samband