Fęrsluflokkur: Mannréttindi

Um "lķknardrįp" (en betra orš vantar)

Grķska oršiš euthanasia merkir auš­veld­ur dauši og er vķša not­aš um žaš at­hœfi aš stytta fólki ald­ur į sįrs­auka­laus­an hįtt, meš eša įn sam­­žykk­is žess, oft en ekki allt­af śt af erf­iš­um eša ban­vęn­um sjśk­dóm­um.

Žetta hef­ur į ķs­lenzku ver­iš kall­aš lķkn­ar­drįp, sem ég finn fyrst ķ Morg­un­­blaš­inu 1959, inn­an gęsa­lappa og haft eftir lękni śr SS-sveit­um naz­ista, sem bar af sér sak­ir ķ strķšs­glępa­mįli (orš­iš nęst not­aš 1975). Lķkn­ar­dauši kem­ur fyr­ir ķ blaš­inu 1961, žeg­ar lög­regl­an ķ Reykja­vķk skaut illa sęrš­an sel (orš­iš nęst not­aš 1978). Heim­ild: tima­rit.is (oršaleit).

Ķslenzk oršabók 1963 nefnir tvęr merk­ing­ar į orš­inu lķkn: 1) misk­unn, nįš og 2) hjįlp, hjśkr­un. Blogg­ar­an­um finnst orš­iš lķkn­ar­drįp of jį­kvętt, žeg­ar ręš­ir um hörmu­lega synd, og mundi gjarn­an sneiša hjį žvķ, ef hann žekkti eša gęti lįt­iš sér detta ķ hug snot­urt og gegn­sętt orš, ekki of langt, ann­aš hvort hœfi­lega nei­kvętt eša ķ žaš minnsta hlut­laust. Hann lżs­ir eft­ir žvķ. Žessi verkn­aš­ur verš­ur enn meira į dag­skrį ķ fram­tķš­inni, ef marka mį óheilla­žró­un ķ nį­lęg­um löndum (ķ Hollandi er jafn­vel fariš aš drepa lķt­il börn), og įstœšu­laust er meš jį­kvęšu orša­vali aš auš­velda fram­gang hans.

Kardķnįlinn Franjo Seper birti 5. maķ 1980 yf­ir­lżs­ingu um žetta mįl, aš boši Jó­hann­es­ar Pįls II. pįfa. Žar seg­ir meš­al ann­ars [śt­gįfa į ensku not­uš, sem marg­ir ęttu aš skilja]:

…By euthanasia is understood an action or an omission which of itself or by intention causes death, in order that all suffering may in this way be eliminated. Euthanasia’s terms of re­ference, there­fore, are to be found in the intention of the will and in the methods used. It is necessary to state firmly once more that nothing and no one can in any way per­mit the killing of an innocent human being, whether a fetus or an embryo, an infant or an adult, an old person, or one suffering from an in­curable dis­ease, or a person who is dying. Further­more, no one is permitted to ask for this act of killing, either for himself or her­self or for an­other person en­trusted to his or her care, nor can he or she consent to it, either explicitly or implicitly. nor can any authority legitimately re­commend or per­mit such an action. For it is a question of the violation of the divine law, an offense against the dignity of the human person, a crime against life, and an attack on humanity. It may happen that, by reason of pro­longed and barely tolerable pain, for deeply personal or other reasons, people may be led to be­lieve that they can legitimately ask for death or ob­tain it for others. Although in these cases the guilt of the individual may be re­duced or com­pletely absent, never­the­less the error of judg­ment in­to which the con­science falls, per­haps in good faith, does not change the nature of this act of killing, which will always be in it­self some­thing to be re­jected. The pleas of gravely ill people who some­times ask for death are not to be under­stood as im­plying a true desire for euthanasia; in fact, it is almost always a case of an anguished plea for help and love. What a sick person needs, be­sides medical care, is love, the human and super­natural warmth with which the sick person can and ought to be surrounded by all those close to him or her, parents and children, doctors and nurses.

Kardķnįlinn vék nęst aš hugtakinu žjįning:

Death does not al­ways come in dramatic circum­stances after barely tolerable sufferings. Nor do we have to think only of extreme cases. Numerous testi­monies which con­firm one an­other lead one to the con­clusion that nature itself has made pro­vision to render more bearable at the moment of death separations that would be terribly pain­ful to a person in full health. Hence it is that a pro­longed ill­ness, advanced old age, or a state of loneli­ness or neglect can bring about psycho­logical con­ditions that facilitate the acceptance of death. Never­the­less the fact re­mains that death, often pre­ceded or accompanied by severe and pro­longed suffering, is some­thing which naturally causes people anguish. Physical suffering is certainly an un­avoidable element of the human con­dition; on the bio­logical level, it con­stitutes a warning of which no one de­nies the use­ful­ness; but, since it affects the human psycho­logical make­up, it often ex­ceeds its own bio­logical use­ful­ness and so can be­come so severe as to cause the desire to re­move it at any cost. According to Christian teaching, how­ever, suffering, especially suffering during the last moments of life, has a special place in God’s saving plan; it is in fact a sharing in Christ’s passion and a union with the re­deeming sacrifice which He offered in obedience to the Father’s will. There­fore, one must not be surprised if some Christians prefer to moderate their use of pain­killers, in order to accept voluntarily at least a part of their sufferings and thus associate them­selves in a con­scious way with the sufferings of Christ crucified (cf. Mt. 27:34). Never­the­less it would be im­prudent to im­pose a heroic way of acting as a general rule. On the contrary, human and Christian prudence suggest for the majority of sick people the use of medicines capable of alleviating or suppressing pain, even though these may cause as a secondary effect semi-consciousness and re­duced lucidity. As for those who are not in a state to express themselves, one can reasonably pre­sume that they wish to take these pain­killers, and have them ad­ministered according to the doctor’s advice. But the in­tensive use of pain­killers is not with­out difficulties, be­cause the pheno­menon of habituation generally makes it necessary to in­crease their dosage in order to main­tain their efficacy. At this point it is fitting to re­call a declaration by Pius XII, which re­tains its full force; in answer to a group of doctors who had put the question: "Is the suppression of pain and con­sciousness by the use of narcotics … per­mitted by religion and morality to the doctor and the patient (even at the approach of death and if one fore­sees that the use of narcotics will shorten life)?" the Pope said: "If no other means exist, and if, in the given cir­cum­stances, this does not pre­vent the carrying out of other religious and moral duties: Yes." In this case, of course, death is in no way in­tended or sought, even if the risk of it is reasonably taken; the in­tention is simply to re­lieve pain effectively, using for this purpose pain­killers available to medicine. How­ever, pain­killers that cause un­con­sciousness need special con­sideration. For a person not only has to be able to satisfy his or her moral duties and family obligations; he or she also has to pre­pare him­self or her­self with full con­scious­ness for meeting Christ. Thus Pius XII warns: "It is not right to deprive the dying person of con­scious­ness with­out a serious reason."

Kardķnįlinn skżrši nįnar śt įlitamįl viš lękningar:

Today it is very important to protect, at the moment of death, both the dignity of the human person and the Christian con­cept of life, against a technological attitude that threatens to be­come an abuse. Thus some people speak of a "right to die," which is an expression that does not mean the right to pro­cure death either by one’s own hand or by means of some­one else, as one pleases, but rather the right to die peace­fully with human and Christian dignity. From this point of view, the use of thera­peutic means can some­times pose problems. In numerous cases, the com­plexity of the situation can be such as to cause doubts about the way ethical principles should be applied. In the final analysis, it per­tains to the con­science either of the sick person, or of those qualified to speak in the sick person’s name, or of the doctors, to de­cide, in the light of moral obligations and of the various aspects of the case. Every­one has the duty to care for his or her own health or to seek such care from others. Those whose task it is to care for the sick must do so con­scientiously and ad­minister the remedies that seem necessary or use­ful. How­ever, is it necessary in all circum­stances to have re­course to all possible remedies? In the past, moralists re­plied that one is never obliged to use "extra­ordinary" means. This re­ply, which as a principle still holds good, is per­haps less clear today, by reason of the im­precision of the term and the rapid progress made in the treat­ment of sick­ness. Thus some people pre­fer to speak of "pro­portionate" and "dis­proportionate" means. In any case, it will be possible to make a correct judg­ment as to the means by studying the type of treat­ment to be used, its de­gree of com­plexity or risk, its cost and the possibilities of using it, and com­paring these elements with the result that can be expected, taking into account the state of the sick person and his or her physical and moral re­sources. In order to facilitate the application of these general principles, the following clarifications can be added:

If there are no other sufficient remedies, it is per­mitted, with the patient’s con­sent, to have re­course to the means pro­vided by the most advanced medical techniques, even if these means are still at the experimental stage and are not with­out a certain risk. By accepting them, the patient can even show generosity in the service of humanity. 

It is also per­mitted, with the patient’s con­sent, to inter­rupt these means, where the results fall short of expectations. But for such a decision to be made, account will have to be taken of the reasonable wishes of the patient and the patient’s family, as also of the advice of the doctors who are specially competent in the matter. The latter may in particular judge that the invest­ment in instru­ments and personnel is dis­proportionate to the results fore­seen; they may also judge that the techniques applied impose on the patient strain or suffering out of pro­portion with the benefits which he or she may gain from such techniques.

It is also per­missible to make do with the normal means that medicine can offer. There­fore one can­not im­pose on any­one the obligation to have re­course to a technique which is already in use but which carries a risk or is burden­some. Such a re­fusal is not the equivalent of suicide; on the contrary, it should be con­sidered as an acceptance of the human condition, or a wish to avoid the application of a medical pro­cedure dis­proportionate to the results that can be expected, or a desire not to impose excessive expense on the family or the community. When inevitable death is imminent in spite of the means used, it is per­mitted in con­science to take the de­cision to re­fuse forms of treat­ment that would only secure a pre­carious and burden­some pro­longation of life, so long as the normal care due to the sick person in similar cases is not inter­rupted. In such circum­stances the doctor has no reason to re­proach him­self with failing to help the person in danger…

Margt hefur gerzt į 28 įrum, sķšan Franjo kardķnįli Seper lauk viš yfir­lżs­ing­una, og ekki er žaš allt fallegt. En krist­iš fólk get­ur bešiš til Gušs, bęši śt af žessu mįl­efni og fyr­ir ein­stöku fólki, sem žjį­ist af al­var­leg­um veik­indum.

Meš blogginu fylgir mynd af Hartheim-höllinni, ein­um žeirra staša, sem lķkn­ar­drįp į börn­­um og full­­oršn­­um fóru fram, žeg­ar lękn­a­nefnd frį nazist­um įleit žaš fólk­inu fyrir beztu. Svo seg­ir aš minnsta kosti ķ Wikipediu.

Siguršur Ragnarsson.


Last Gassing at Hartheim

View of Hartheim castle. Located near Linz, Austria, Hartheim castle was one of six hospitals and sanitoria in Germany and Austria in which the Nazi euthanasia program took place.

View of Hartheim castle. Located near Linz, Austria, Hartheim castle was one of six hospitals and sanitoria in Germany and Austria in which the Nazi euthanasia program took place. —National Archives and Records Administration

DECEMBER 11, 1944

At Hartheim, German authorities carry out the last gassing of inmates.

Under SS guard, Mauthausen prisoners dismantled the killing facility.  Hartheim was one of six gassing installations for adults established as part of the "euthanasia" program. 
Between April 1940 and December 1944, the Germans killed approximately  30,000 individuals, the majority of them mentally and physically disabled patients.  Alongside "euthanasia" victims, some 6,000 prisoners from Mauthausen, Gusen, and Dachau were also gassed at the facility.

mbl.is Vilja heimila lķknardauša žegar fólk hefur „lokiš lķfi sķnu“
Tilkynna um óvišeigandi tengingu viš frétt

Tvö skelfileg mįl, sem vķsvitandi horfa til mannfękkunar, ekki af hallęrum, heldur velmegun, voru į fęribandahraša gegnum Alžingi Ķslendinga ķ dag! Mesta vinstriróttękni į öllum Noršurlöndunum blasir viš hér!

"Allt śtrętt um žungunar­rof!" segir Hall­dóra Mogen­sen, en fer meš fleipur. Hśn leyfši einmitt EKKI aš full umręša fęri fram um mįliš ķ vel­feršar­nefnd, mismun­aši kynj­um žar meš grófari hętti en sézt hefur um 50 įra skeiš -- bauš 21 konu aš tjį sig og rök­styšja sitt mįl fyrir nefnd­inni, en ašeins einum karlmanni, žótt karl­menn jafnt sem konur hafi sent inn įlit til nefndar­innar og žingsins! Mesta vķsinda­manninn ķ hópi umsagnarašila snišgekk hśn meš öllu, žeir eru svo góšir ķ žessum snišgöngu­mįlum vinstri mennirnir!

Vitaš var, aš frumvarpiš um fósturdeyšingar mundi gera okkur aš nęstróttękasta landi Evrópu į eftir Hollandi. Nś hefur frumvarpiš veriš samžykkt eftir 2. umręšu, en žaš var meš naumindum aš žingkonu Mišflokksins tókst aš fį ašra umfjöllun velferšarnefndar um mįliš eftir helgina. Allmörgum žingmönnum lķzt illa į 22ja vikna endamarkiš į skotleyfi į ófęddu börnin, žrķr rįšherrar sįtu hjį um žaš įkvęši (ķ staš t.d. 12, 16 eša 18 vikna), žar į mešal Bjarni Ben. (sjį frétt Mbl.is, tengil hér nešar), en einnig óbreyttir žingmenn eins og Haraldur Ben., Pįll Magnśsson, Jón Gunnarsson o.fl.

Hitt frumvarpiš er um ófrjósemisašgeršir og er jafn-skelfilega vanhugsaš ķ róttękni sinni og hiš fyrrnefnda, og žaš er į sama staš ķ žingferlinu: 2. umręšu er lokiš, en sś žrišja eftir. Meš žessu frumvarpi sker Ķsland sig śr frį öllum hinum Noršurlöndunum, "bżšur" upp į ófrjósemisašgerš frį og meš 18 įra aldri, en į hinum Noršurlöndunum er aldursmarkiš 25 įr. Žį hafa menn kannski getaš gefiš sér tķma til aš taka įkvöršun um slķka óafturkręfa ašgerš! Hitt er aušveldara aš tala eitthvert ungmenni inn į aš fara ķ ašgeršina, til dęmis aš geta leikiš lausum hala ķ kynlķfinu įn žess aš žurfa aš taka įhęttu į getnaši og mešlagsgreišslum nęstu 18 įrin! En sama fólk į žį kannski eftir aš hryggja sinn framtķšarmaka ósegjanlega meš žvķ aš geta aldrei eignazt sitt eigiš barn!

Svo kvešur ein grein frumvarpsins į um, aš ašgeršin skuli vera ókeypis (žaš er annaš en t.d. kaup į smokkum), og meš žvķ er enn veriš aš freista manna, en žaš mętti halda samkvęmt žessu, aš hagur rķkisins eigi eitthvaš mikiš undir žvķ, aš hér fęšist sem fęst börn! Žau eru reyndar ekki nema 1,7 į hvert par eša hverja konu nś oršiš og duga ekki til aš halda žjóšinni viš, žannig aš hśn veršur įfram į nišurleiš nśna, meš enn fleiri ófrjósem­is­ašgeršum (hafa veriš į 7. hundraš flest įr, en samtals 22.954 įrin 1981-2017 skv. flokkušum lista frį Embętti landlęknis) og meš enn fleiri fóstur­eyšingum!! -- og žęr "aušvitaš" ókeypis lķka, eins og veriš sé aš gera okkur sem žjóš sérstakan greiša aš fį aš taka lķf hinna ófęddu, jafnvel meš hryllilegri kvöl og pķnu žrįtt fyrir bann stjórnar­skrįr­innar viš pyntingum!*

Er žetta okkar framsżna Alžingi, sem žannig hagar sér? Geta žingmenn ekki séš aš sér yfir helgina, slakaš į og fariš ķ kirkju og boriš verk sķn undir samvizkuna, mešan žeir žurfa ekki aš hlusta į sķbyljuna skammsżnu um "sjįlfs­įkvörš­unar­rétt konunnar", žvķ aš hśn hefur ekki meiri sjįlfs­įkvörš­unar­rétt til aš lįta drepa ófętt barn sitt heldur en fętt barn. Og žaš eru ekki limir konunnar, sem verša slitnir ķ sundur ķ fóstur­eyšingu, heldur barnsins hennar! Og žaš bżr ekki seinna en frį 20 viku yfir fullu sįrsauka­skyni, žaš hefur žį žegar mešvitund og hefur hlustaš į tal móšur sinnar og klappiš į kvišinn. Žetta ófędda barn vilja sumir myrša.

Hér er 21 viku gamalt fóstur: Myndanišurstaša fyrir fetus at 21 weeks

Fleiri myndir hér!

Auk Bjarna Ben sįtu Lilja Alfrešsdóttir og Gušlaugur Žór hjį, sem og Njįll Trausti Frišbertsson og Óli Björn Kįrason auk įšurgreindra, en sś hįlfvelgja, aš sitja hjį, gerir ekkert gagn, bjargar engu barni! En Kristur Jesśs vill -- og talar um žaš af fyllstu alvöru -- aš viš stöndum meš hans smęstu bręšrum og systrum. 


* Hin hneykslanlegu 22ja vikna mörk brjóta gegn 68. grein stjórnarskrįrinnar, žar sem segir: "Engan mį beita pyndingum né annarri ómannśš­legri eša vanvirš­andi mešferš eša refsingu."

Jón Valur Jensson.

mbl.is „Allt śtrętt“ varšandi žungunarrof
Tilkynna um óvišeigandi tengingu viš frétt

Af leišara Mbl. gegn fóstureyšinga-frumvarpi

Full į­stęša er fyrir stjórn­völd aš taka til­lit til at­huga­semda biskups Ķs­lands og „ann­arra sam­bęri­legra“ viš hiš „hęttu­lega frum­varp“ sem Svandķs Svavarsdóttir heil­brigšis­rįš­herra hefur lagt fram um breytingar į lögum um žungunar­rof. Žetta segir leišara­höfundur Morgun­blašsins 14. febrśar sl. "en leiša mį aš žvķ lķkur aš į pennanum haldi Davķš Odds­son, annar rit­stjóra blašsins," segir ķ frétt Fréttablasšsins af žessum leišaraskrifumn.

Stęrsta breytingin, verši frum­varpiš aš lögum, er aš žungunar­rof verši heimilt allt fram aš 22. viku meš­göngu. Frum­varpiš segir leišara­höfundur afar rót­tękt og aš žaš gangi fram af mörgum. Žį gerir hann at­huga­semdir viš hug­taka­notkunina sem ķ žvķ felst. Aš oršiš žungunar­rof skuli notaš ķ staš fóstur­eyšingar. 

Agnes M. Siguršar­dóttir, biskup Ķs­lands, hefur gert at­huga­semdir viš frum­varpiš og tekur höfundur leišarans undir žęr. Nżja hug­takiš sé mis­vķsandi žar sem žaš vķsi ekki til „hins vaxandi nżja lķfs“. 

„Sam­­kvęmt krist­inni trś okk­ar er lķfiš heil­agt, nįšar­­gjöf sem Guš gef­ur og Guš tek­ur. Žaš er hlut­­verk manns­ins aš varš­veita žaš og vernda eft­ir fremsta megni og bera viršingu fyr­ir mann­helg­inni, sköp­un­inni og skap­ar­an­um,“ er mešal žess sem biskup hefur aš segja um frum­varpiš. 

Aš öšru leyti kvešst biskup styšja žann hluta frum­varpsins er snżr aš žvķ aš konur kjósi aš gangast undir žungunar­rof, en nefnir ķ žvķ sam­bandi tólf vikna tķma­ramma. Gagn­rżni Agnesar snżr aš stórum hluta til aš 22 vikna tķma­rammanum. 

„Full į­stęša er til fyr­ir stjórn­völd aš taka til­­lit til žess­ara at­huga­­semda og annarra sam­bęri­­legra viš žetta hęttu­­lega frum­­varp,“ segir ķ lok leišarans. 

Frum­varpiš gekk til vel­feršar­nefndar ķ desember eftir fyrstu um­ręšu į Al­žingi og rann frestur til žess aš senda inn um­sóknir vegna žess ķ lok janśar.

(Fréttablašiš, sem ķ żmsu oršavali tjįir vitaskuld ekki afstöšu Kristinna stjórnmįlasamtaka.)

Yfirgnęfandi meirihluti HAFNAR fósturvķgs-frumvarpi Svandķsar

93,5% žįtt­takenda ķ skošana­könnun Śtvarps Sögu vilja EKKI aš fóstur­eyšinga­frumvarp Svandķsar Svavars­dóttur verši samžykkt. Žetta er afger­andi meirihluti. Glęsileg nišur­staša, sem alžingis ­menn ęttu aš hafa hugfasta, įšur en žeir glepjast į aš fara aš styšja blóšugar įrįsir į lķfiš ķ stór­auknum męli.
Jón Valur Jensson.

Fóstureyšing veldur fórnarlambinu žjįningu -- eftir George F. Wills


Allt frį žvķ aš Hęsti­réttur Banda­rķkj­anna gerši fóst­ur­eyši­ngar aš žrętu­epli allr­ar žjóš­ar­inn­ar, hefur ein hliš mįls­ins veriš van­rękt: sįrs­auk­inn. Fóst­ur­eyšing er sįrs­auka­full fyrir žaš ófędda barn, sem deytt er.

Vanrękslan į sinar skżringar. Hjį and­stęšingum fóstureyšinga er žaš dauši barnsins, en ekki sįrsauki žess, sem mestu skiptir ķ žessu mįli. Og žeir, sem styšja fóstureyšingar, verša hins vegar — żmist af tilfinn­inga­legri žörf eša til aš gęta samręmis i röksemdum sķnum — aš afneita möguleikanum į žjįningu fóstursins.

Ķ įkvöršun Hęstaréttar Bandarķkjanna įriš 1973, žegar fóstureyšingar aš ósk kvenna voru lögleyfšar, lżsti rétturinn žvķ yfir, aš fóstriš sé ekki lifandi. Sś viršist a.m.k. vera meiningin (ef hśn var žį yfirleitt nokkur), žegar rétturinn lżsti fóstrinu sem hafandi „möguleika til lķfs" (potential life). Žeir, sem styšja dómsśrskuršinn frį 1973, eru žannig bundnir žeirri hugmynd, aš fóstriš, sem ašeins sé „möguleiki til lķfs", geti ekki fundiš til sįrsauka, af žvķ aš sįrsauki er einkenni virkilegs lķfs (actual life).

Related image  Myndin er af 18 vikna fóstri


Žannig fęšir fjarstęša lagabókstafsins af sér lķffręšilega villu varšandi stašreyndir. Žessi afdrifarķki misskilningur er efni greinar ķ tķmaritinu The Human Life Review eftir prófessor John T. Noonan viš hįskólann i Kalifornķu (Berkeley). Žar getur hann um fjórar helztu ašferšir, sem notašar eru viš fóstureyšingar.

Śtskafsašferš er unnin meš hnķf eša skröpu, sem deyšir fóstriš (ef menn į annaš borš leyfa okkur aš tala hér um „deyšingu" žess, sem žeir įlķta ein­ungis „möguleika til lķfs"). Ķ sogskafsašferš er beitt loftdęlu, sem sogar śt fóstriš ķ pörtum, en į eftir er notuš skafa til aš hreinsa śt leifarnar. Ķ fóstur­eyšingum eftir 12. viku mešgöngu er ein ašferšin sś aš sprauta saltvatns­upplausn ķ lķknar­belgs­vökvann. Saltiš viršist žį verka sem eitrun, žvķ aš hśšin į fóstrinu, sem konan fęšir af sér, lķkist hśš, sem oršiš hefur fyrir sżrubruna. Ef saltvatniš lekur inn ķ lķkama móšurinnar fyrir slysni, finnur hśn til sįrsauka, sem lżst er sem „verulegum" (severe). Fóstriš getur legiš ķ saltvatns­upplausn­inni ķ tvęr klukkustundir, įšur en hjarta žess — sem sżnir okkur žrautseigju žessa „möguleika til lķfs" — hęttir aš slį.

Annar valkostur er sį aš gefa móšurinni lyfjaskammt, sem nęgir til aš valda tjóni į blóšrįs og starfsemi hjartans ķ fóstrinu, en afleišingin er fósturlįt eša fęšing deyjandi barns. (Hér er lķklega įtt viš prostaglandin-ašferšina, en hśn er notuš i um 1% tilfella į ķslandi. Algengasta ašferšin, sem hér er beitt, er sogskafs­ašferš og žar į eftir śtskaf, en s.k. saltvatns­ašferš hefur naumast veriš notuš hérlendis. Aths. žżš.)

Žvķ er eins fariš um fóstriš og um dżr eša kornabörn, aš žaš į sér ekkert tungumįl til aš tjį sįrsauka. Samt sem įšur drögum viš okkar įlyktanir um aš skepnur žjįist, og viš finnum til meš žeim, t.d. ungum selkópum, sem eiga sér ekkert tungumįl til aš lżsa žjįningu sinni.

Žaš rķkir nokkur óvissa um žau tķmamörk ķ žróun fóst­ursins žegar žaš byrjar aš hafa sérstakar skynjanir. En rannsóknir į žróun žess og atferli sżna, aš į 56. degi frį getnaši getur žaš hreyft sig. (Aths. žżš.: Nżlegar rannsóknir sżna, aš žaš hreyfir sig frį žvķ aš žaš er 5 vikna gamalt.) Tilefni hreyf­ingar­innar kann aš vera óžęgindi (ž.e. óžęgileg staša fóstursins ķ liknarbelgnum). Aš örva munn žess meš snertingu leišir til višbragšs­athafna į 59. eša 60. degi. Į 77. degi er žróun fóstursins oršin slķk, aš žaš er nęmt fyrir snertingu į höndum, fótum, kynfęrum og viš endažarm, og um sömu tķmamörk byrjar žaš aš kyngja. Prófessor Noonan telur skrif lķfešlis­fręšinga um žessi mįl veita okkur žęr upplżsingar, aš „vegna žess aš skynjun­ar­nemar og višbrögš ķ hryggsślu eru komin til sögunnar, sé eins mikil įstęša til žess aš ętla, aš ófędd börn geti fundiš til sįrsauka, eins og aš žau geti skynjaš".

Banda­rķkjamenn halda hįtt į loft sinum mannśš­legu sjónarmišum og finna til meš žeim, sem žjįst. Eitt dęmi žess eru strangar reglur um aflķfun dżra. Vissar tegundir veiši­gildra eru bannašar. Bśfé mį ekki slįtra meš žeim hętti, sem talinn er žjįninga­fullur. Villihundum og köttum ber aš lóga meš mannśš­legum ašferšum.

En engin lög setja skoršur viš žvķ, aš žessi ófęddu born séu deydd į žjįn­inga­fullan hįtt. Žaš geršist meira aš segja, aš Planned Parenthood, öfga­kennd­asti žrżsti­hópur fóstur­eyšinga­sinna, vann sigur ķ dómsmįli fyrir Hęsta­rétti Banda­rķkjanna, žar sem žaš var dęmt andstętt stjórnar­skrįnni aš banna saltvatns­ašferšina viš fóstureyšingar. Žetta er ekki prentvilla — hęsti­réttur uppgötvaši žaš nefnilega, aš sį réttur til „einkalķfs" aš fį framkvęmda fóstureyšingu (žótt höfundum stjórnarskrįrinnar hefši alveg lįšst aš nefna žann rétt) veitti einnig rétt til aš velja įkvešnar ašferšir viš fóstureyšingar.

Flestir verjendur fóstur­eyšinga hafa sterka en aušskiljanlega žörf til aš halda umręšunni um mįliš eins fjarri įžreifanlegum veruleika og tök eru a. Žeir fyllast biturleika žegar andstęšingar žeirra nota ljósmyndir til aš lżsa žróun fóstursins snemma į mešgöngutķmanum. Aš sjį hversu mjög žaš lķkist barni, gerir žaš aš verkum, aš erfišara reynist aš trśa žvķ, aš fóstur sé ekkert annaš né meira en "möguleiki til lķfs". Og ef višurkennt vęri, aš fóstriš fyndi til sįrsauka, žį vęrum viš Bandarķkjamenn settir ķ slęma klķpu, žvķ aš okkar įhyggjulausa samvizka vegna 1,6 milljóna fóstureyšinga į įri hverju byggist į žeirri višteknu skošun, aš slķkur sįrsauki geti ekki įtt sér staš. 

Ķ bók Mögdu Denes, Ķ neyš og sorg — lķf og dauši ķ fóstureyšingaspķtala, gekk hśn ekki aš žessu efni meš sannfęringu um ranglęti fóstureyšinga, heldur skošaši hśn žaš meš glöggskyggnu auga blašamannsins fyrir hinu smįa og įžreifanlega. Er hśn virti fyrir sér lķkama fósturs, sem hafši veriš "eytt", lżsti hśn andlitsdrįttum žess sem "stiršnušum krampaflogum žeirrar veru, sem var neydd til žess aš deyja fyrir tķmann". Žaš er lżsing, sem vert er aš hafa ķ huga nś į žessum degi, žegar framkvęmdar eru žśsundir fóstureyšinga.


George F. Wills er dįlkahöfundur hjį bandarķskum stórblöšum. Próf. John T. Noonan er mešal fremstu fręšimanna ķ réttarheimspeki, og var honum helguš heilsķšugrein ķ nżlegu hefti tķmaritsins Newsweek [ritaš 1985]. Žessi grein birtķst fyrst įriš 1981. Jón Valur Jensson cand. theol. žżddi greinina. Birt fyrst ķ dreifiblaši Lķfsréttar, en sķšan ķ Morgunblašinu 17. aprķl 1985.

Aš lögleiša morš. Dęmisaga (umsögn til Alžingis frį Hvķtasunnukirkjunni ķ Keflavķk)

Ungur mašur segir okkur aš hann hafi fram­kvęmt önd­un­ar­rof į ung­um syni sķn­um. Maš­ur­inn er fęrš­ur til yfir­heyrslu og er spurš­ur af hverju hann hafi drep­iš son sinn. Žetta er ein­hver mis­skiln­ing­ur, seg­ir hann. Ég bara fór meš hann ķ önd­un­ar­rof, setti kodda yfir vit hans og fjar­lęgši önd­un­ar­mögu­leika hans. Žaš er langt frį žvķ aš vera morš. Og žar fyrir utan er žetta mitt sęši, sem gerši žennan dreng, hluti af mér.

"En hvaš meš móšur hans?" er spurt. Henni kemur žetta ekkert viš, hśn bara geymdi sęšiš mitt ķ nķu mįnuši og žegar hann fęddist var hann ennžį hluti af mér. Minn lķkami og mitt sęši og mitt barn og ég hlżt aš mega gera viš hann žaš sem ég vil. Ég held aš viš flokkum žetta frekar sem heil­brigšis­žjónustu, segir mašurinn glašbeittur. Nu get ég lifaš mķnu lķfi įhyggjulaus.

Vill einhver segja mér hver munurinn er į žvķ, sem ég kalla öndunarrof, og žvķ sem löggjaf­inn vill kalla žungunar­rof. Ķ bįšum tilfellum žį er barn tekiš af lķfi. Spurning hvort er óhuggu­legra aš hluta barn sundur lim fyrir lim og fjarlęgja žannig śr móšurlķfi og raša öllu upp į borš til aš vera viss um aš allir lķkamshlutar séu žar, eša bara stöšva öndun žess eftir aš žaš fęšist.

Af hverju žarf aš raša lķkamshlutum upp į borš eftir fóstureyšingu? Jś einfaldlega vegna žess aš barniš er ekki hluti af lķkama móšurinnar. Ef lķkamshluti af barninu veršur eftir, žį veldur žaš sżkingu og gęti jafnvel leitt til dauša.

Ef žetta frumvarp um fóstureyšingar veršur aš lögum, sem ég ętla vona aš ekki verši, žį er veriš aš lögleiša morš.

Hjįlagt : Dr. Anthony Levatino: https://www.youtube.com/watch?v=53tzMV9OmvY&t=6s 5/23/13 - Dr. Anthony Levatino is a pro-life physician from New Mexico but, before having a change of heart on the issue of abortion he was an OBGYN who also performed abortions. Levatino did as many as 1,200 abortions — some of them after 20 weeks of pregnancy. Then, after his daughter died in a tragic automobile accident, he re-evaluated his position on abortion and stopped doing abortions. Today, Dr. Levatino told members of a Congressional committee that they should support a bill sponsored by Rep. Trent Franks that would ban abortions nationwide aft 20 weeks of pregnancy. Full Transcript: http://www.lifenews.com/2013/05/23/do...

Žetta var umsögn frį Hvķtasunnu­kirkjunni ķ Keflavķk um frumvarp į 149. lög­gjaf­ar­žingi 2018-2019 (žingskjal 521 — 393. mįl. Stjórnar­frumvarp), sent Alžingi af Kristni Įsgrķmssyni, forstöšu­manni kirkjunnar žar. Hann hefur fylgzt mjög vel meš mįlefnum ófęddra barna og fóstur­eyšingum um tķšina, žekkir mjög vel til žeirra ķ Banda­rķkjunum og er vel lesinn um žau og fleiri sišgęšismįl.

En žetta er ein žeirra 52 umsagna, sem žinginu og velferšar­nefnd hafa borizt um žetta hörmulega žingmįl, meš skrķpa-yfir­skriftinni "frumvarp um žung­unar­rof". Veršur meira kynnt hér į nęstunni af innsendum įlitum til Alžingis. (Aths. JVJ.)

HELGI LĶFSINS. Ręša sr. Žorbergs Kristjįns­sonar į Lķfsvonarfundi 12. des. 1992.

Įtökin um lķfsgęšin, sem efnis­hyggjan magnar, leišir af sér tillits­leysi og hörku – kald­ręna afstöšu vonar­snaušu visk­unnar. Land­vinn­ingar vķs­inda og tękni geta veriš tvķ­bentir, sem dęmin sanna. Žeir hafa, į mörgum sviš­um, bętt lķfs­kjörin og veitt aukna innsżn ķ til­ver­una. En ķ sumum tilvikum hefur tękninni veriš beitt gegn lķfinu sjįlfu. Virš­ingin fyrir mann­eskjunni sem slķkri stendur höllum fęti, og birtist žaš meš żmsu móti. Žannig hafa nś ķ nęstum tvo įratugi veriš ķ gildi lög ķ landi okkar, sem svipta hiš ófędda lķf réttarvernd fyrstu 12 vikurnar eftir getnaš, a.m.k.

Aušvitaš fer ekki milli mįla, aš kona, sem veršur žunguš, įn žess aš hafa ętlaš sér žaš, getur stašiš ķ erfišum sporum. Žar getur margt komiš til. En ķ žessu sambandi varšar miklu, hvernig vandanum er mętt, hvort menn yppta bara öxlum og benda į fóstureyšingu eša reyna aš finna lausn, er e.t.v. gerir kröfur til einstaklings og heildar. Žaš mį ekki gleymast, aš val konunnar į oftast, aš verulegu leyti, rętur ķ afstöšu umhverfisins.

Nś erum viš yfirleitt alin upp viš žaš, aš ķslensk lög séu nokkur męlikvarši į rétt og rangt. Og hvaš sem žvķ lķšur, žį hafa lög įhrif, sbr. t.d. žį stašreynd, aš dregiš hefur śr reykingum, sķšan žaš var lögtekiš, aš menn gętu ekki reykt, hvar sem žeim sżndist. Og konunni, sem aš var vikiš, męta lög, sem gefa henni rétt til aš hindra fęšingu barnsins, sem hśn ber undir belti. Óbeint er henni sagt, aš barniš hennar hafi ekkert manngildi, fyrr en eftir 12. viku, nema žvķ ašeins, aš hśn kjósi sjįlf aš lķta svo į, aš žaš eigi aš njóta helgi lķfsins. Ekki er óešlilegt, aš žetta komi til meš aš móta afstöšu hennar. Hér koma svo til ótal röksemdir: Hśn er e.t.v. of ung – žarf aš ljśka skólanįmi, erfitt getur oršiš aš rįša viš kostnašinn – hśsnęšis- og gęsluvanda. Oft eru žaš žį lķka žeir, sem standa henni nęst, sem benda į allt žetta. Og žegar leitaš er til opinberra rįšgjafa ķ žessu samhengi, mun misskilin tillitssemi einatt valda žvķ, aš rįšgjöf žeirra verši lķtt letjandi.

Žetta og żmislegt fleira er rétt aš hafa ķ huga. Žaš gerir skiljanlegt, aš gripiš sé til fóstureyšinga, en žaš dregur ekki śr alvöru mįlsins.

Eldfimt umręšuefni

Fį umręšuefni eru annars jafneldfim eša eins erfitt um aš fjalla sem fóstureyšingar, žvķ aš hér er mįl, sem grķpur djśpt inn ķ persónulegar og oft dapurlegar ašstęšur. Og žį geta falliš orš, sem kunna aš koma illa viš žį, sem andstęšrar skošunar eru, įn žess aš žaš sé ķ raun ętlunin. Um žetta höfum viš ótal dęmi: Annars vegar viršist žaš hart og óréttlįtt, žegar talsmenn frjįlsra fóstureyšinga saka andstęšinga sķna um kaldranaskap og dómsżki gagnvart konum, sem hafa lįtiš eyša fóstri. En žaš sem vakir fyrir okkur, sem teljum frjįlsar fóstureyšingar ekki įsęttanlegt fyrirbęri, er alls ekki aš dęma neina žį manneskju, sem leitar eša hefir fengiš fóstureyšingu framkvęmda. Į žaš veršur aš leggja įherslu, įn žess aš slegiš sé af eša dregiš śr žvķ, aš framkvęmd fóstureyšinga leišir m.a. til vanmats į manngildi og brżtur į helgi lķfsins. Žaš getur vissulega legiš nęrri aš lķta svo į, aš žeir sem vilja frjįlsar fóstureyšingar, hafi takmarkašan skilning į mannréttindum, manngildi eša helgi lķfsins.

En ķ žessu sambandi hljótum viš aš benda į, aš viš fellum ekki dóma um sišferšileg višhorf einstaklinga, heldur afleišingarnar, žegar til lengri tķma er litiš. Žessu mįli veršur aš halda vakandi, og mįlflutningurinn hlżtur aš mótast af žeirri alvöru, sem efniš kallar į: Hér er fjallaš um réttinn til lķfs handa mannlegu lķfi, sem er aš springa śt, hvorki meira né minna.

Slagorš sem standast ekki

Eitt af žeim slagoršum, sem lengi var hamraš į, gekk śt į, aš žaš vęru mannréttindi aš vera velkominn ķ heiminn – fęšast eftir ósk foreldra. Žessu hefir, aš ég hygg, ekki veriš hampaš mjög ķ seinni tķš, og įstęšan er ugglaust sś, aš žessi žankagangur stóšst ekki, vęri hugsunin hugsuš til enda. Rétturinn til aš vera óskabarn var hér settur ofar réttinum til lķfs, og jafnvel įköfustu talsmenn fóstureyšinga hafa ekki tališ vęnlegt aš halda fast viš žaš.

Öllu lķfseigari viršist sś röksemd, aš kona eigi aš rįša yfir eigin lķkama. Og į žaš hljóta vissulega allir aš fallast. En ķ fyrsta lagi gildir žaš ekki ašeins eftir aš žungun er oršin, og ķ öšru lagi er žį ekki lengur um lķkama konunnar einan aš ręša, heldur og žess einstaklings, sem hśn ber undir belti. Žetta er ķ raun svo augljóst, aš žessi röksemd er lķka į undanhaldi, aš ég hygg.

Žrišja atrišiš, sem haldiš er į lofti, til aš aušvelda frjįlsar fóstureyšingar, gengur śt į žaš, aš persónan, sem mįliš snerti, eigi aš hafa allan įkvöršunarrétt ķ žessu sambandi, opinberir rįšgjafar eigi ekki aš koma hér til. En žetta er ķ raun mįlatilbśnašur, sem einfaldar mįliš meira en ešlilegt getur talist. Hér er ekki veriš aš taka įkvöršun um venjulega lęknisašgerš, eins og sumir viršast įlķta. Og žetta hefir vissulega valdiš örlagarķkum ruglingi ķ umręšum um fóstureyšingar. Mįliš snżst nefnilega um allt annaš og miklu örlagarķkara en hér er lįtiš ķ vešri vaka. Spurningin lżtur aš žvķ, hvort fjarlęgja eigi sķšustu leifarnar af réttarvernd handa hinum veikasta af öllum ķ mannlegu samfélagi. Og svo lengi sem įkvöršun um fóstureyšingu kemur til kasta utanaškomandi ašila, er žó ķ einhverjum męli tekist į um rétt tveggja einstaklinga. Fóstureyšing felur ķ sér, aš bundinn er endi į lķf, og žaš er svo alvarlegt mįl, aš įkvöršun um žaš veršur ekki tekin nema til komi žrišji ašili, er utan viš mįliš stendur. Um leiš og įkvöršunin er alfariš afhent öšrum hlutašeigandi ašila, ž.e.a.s. konunni, um leiš er sķšasta réttarvörn fóstursins śr sögunni.

Afleišingar fóstureyšinga

Afleišingar fóstureyšinga verša ę augljósari ķ okkar heimshluta. Ķ norsku blaši var greint frį žvķ sl. vetur, aš ljósmóšir viš Aker-spķtalann ķ Oslo hefši sagt frį žvķ ķ sjónvarpi, aš fósturlįt vęru sett af staš allt fram į 20. viku mešgöngu. Dęi barniš ekki ķ sjįlfri fęšingunni, vęri žaš einfaldlega lįtiš liggja umhiršulaust, uns daušinn kęmi til. Afleišinga žess, aš slķkt gerist, gętir svo margvķslega. Gamalt fólk og fatlaš fęr t.d. ķ żmsum tilvikum bein og óbein skilaboš um, aš žaš eigi ekki rétt til lķfs. Legvatnsrannsóknir sem benda til žess, aš eitthvaš kunni aš vera afbrigšilegt viš įstand fósturs, leiša nś yfirleitt til žess aš žaš sé fjarlęgt. Foreldrar eru a.m.k. settir ķ erfiša stöšu ķ slķkum tilvikum – jį, gagnvart nęstum ofurmannlegu vali. Žrżstingurinn frį umhverfinu er hér mikill og hętt viš, aš ę fleiri įgallar verši taldir tilefni fóstureyšingar, og spurningin vaknar um žaš, hvaša eigindir verši ķ framtķšinni taldar forsendur žess, aš žeir, sem til įlita koma, eigi rétt til lķfs.

Įtakanlegt er, aš į fęšingarspķtala geti žaš gerst, aš ķ einu herbergi sé 20 vikna barn, er samkvęmt ósk foreldra hefir veriš fjarlęgt śr móšurlķfi og bķši daušans umhiršulaust, og ķ nęsta herbergi sé svo öllum rįšum beitt til aš bjarga lķfi fyrirburšar. Hér blasir svo sannarlega viš endurmat allra vištekinna gilda.

Ķ krafti laga eru nś hundruš barna įrlega svipt réttinum til lķfs, neitaš um aš vaxa śr grasi, frį žeim teknir žeir möguleikar, er annars gętu bešiš žeirra. Hvernig mundi žetta lķta śt ķ ljósi žess, sem segir ķ 139. Davķšssįlmi t.d., žar sem segir, aš Guš hafi séš manninn, mešan hann var enn ómyndaš efni, ofiš hann ķ móšurlķfi?


Augljóst er lķka samhengiš milli žess vanmats į helgi lķfsins, sem talsmenn fóstureyšinga eiga mikla sök į, og hins harša įróšurs, sem nś er rekinn vķša um lönd, fyrir réttmęti lķknardrįps. Žaš er aušvitaš ekki tilviljun, aš höfuštalsmenn žessa eru hinir sömu og mest hafa haldiš fram fóstureyšingum – eša žvķ aš žęr geti veriš įsęttanleg lausn. En umręšan um lķknardrįp er nś vķša hįvęr – ekki ašeins innan heilbrigšisstéttanna, heldur lķka į alžjóšlegu, pólitķsku plani. Markmišiš er lögleišing virks lķknardrįps. Löggjafinn į aš gefa lęknum og hjśkrunarliši heimild til aš binda enda į lķf sjśklinga. Ég nefni hér bara nokkur dęmi, sem sżna, hve langt žessi öfugžróun er komin og hve miklu varšar, aš į žessu mįli sé tekiš: Ķ Washington-rķki ķ Bandarķkjunum greiddu 45% atkvęši meš žvķ ķ almennri atkvęšagreišslu, aš lķknardrįp yršu heimiluš. Talsmenn žessa lögšu fram mikla peninga til aš koma mįli sķnu fram, og svipaš geršist eigi alls fyrir löngu ķ Kalifornķu. Ķ Bretlandi hafa veriš stofnuš žverpólitķsk samtök žingmanna til aš vinna aš framgangi žessa mįls žar ķ landi. Lķka žar leggja samtök įhugamanna um lķknardrįp fram fé. Ķ Hollandi var nżlega samžykkt löggjöf, sem heimilar lķknardrįp, en vitaš er, aš um langt skeiš hafa 2% af öllum daušsföllum žar ķ landi oršiš meš žessum hętti. Skošanakannanir benda til, aš um 80% ķbśanna žar telji, aš menn eigi aš hafa rétt til aš binda enda į eigiš lķf meš ašstoš heilbrigšisstétta, og į Evrópužinginu hefir komiš fram tillaga, sem gengur śt į žetta.

Į pólitķsku plani

Hér er um aš ręša andlega barįttu, sem er aš fęrast į hiš pólitķska plan, er aš verša barįtta um löggjöf. Hśn snżst um ólķkan skilning į manngildi og helgi lķfsins. Višhorf žeirra, sem vilja fį lķknardrįp lögleidd, eru žó óljós um margt. Sagt er, aš manngildiš byggist į viršingu, heilastarfsemi og mešvitund og aš virkt lķknardrįp feli ekki ķ sér neitt vanmat į mannlegu lķfi. Telji sį, sem óskar aš deyja, aš hann geti ekki lengur lifaš į višhlķtandi mįta, eigi aš hjįlpa honum til aš deyja. En manngildiš veršur žannig matsatriši eša tilfinningamįl. Helgi lķfsins vķkur fyrir eigin višhorfi, mašur metur manngildiš sjįlfur – eša žaš sem verra er, ašrir meta žaš fyrir mann, og męlikvarši žeirra getur aušveldlega leitt til žess, aš sį sem um er fjallaš verši dęmdur śr leik. En samkvęmt kristnum mannskilningi er mašurinn skapašur ķ Gušs mynd og žaš žżšir m.a., aš helgi lķfsins er skilyršislaus, óhįš tilfinningum eša mati į möguleikum. Manngildi eiga lķka žeir vanbśnu og žroskaheftu, žeir ófęddu og öldrušu og žeir sem haldnir eru ólęknandi sjśkdómum. Helgi lķfsins nęr lķka til žeirra lķfs.

Flokkun manngildisins

Kristinn mannskilningur er žį heldur ekki hagkvęmur ķ augum žeirra, sem vilja flokka manngildiš, telja framleišni og afkastagetu ęšsta markmišiš. Kristin višhorf eru vķkjandi, vegna žess aš kristin trś er į undanhaldi, og žvķ er vissulega ęrin žörf į löggjöf af žvķ tagi, sem Lķfsvon hefir viljaš fį og hefir lķka veriš bešiš į Kirkjužingi: Löggjöf er tryggi rétt til lķfs frį getnaši til ešlilegs dauša. Hingaš til hefir upphaf lķfsins veriš ķ mestri hęttu, en višsjįrverš öfl lįta nś ę meir į sér kręla – lķka ķ sambandi viš endi lķfsins. Hér er žess žvķ brżn naušsyn, aš merkinu sé įfram uppi haldiš, aš sżnt sé fram į, hve ómannśšlegar fóstureyšingar og lķknardrįp eru. Žaš er ķ vaxandi męli žörf į barįttu til varnar žvķ męti, sem hver manneskja į, einfaldlega af žvķ aš um er aš ręša manneskju, skapaša ķ Gušs mynd, umvafša elsku hans.

Hér er teflt um grundvallarveršmęti. Helgi og gildi lķfsins sjįlfs er ķ hęttu. Svo lengi sem fóstureyšingar eru framkvęmdar, eins og nś, veršur aš gera rįš fyrir aukinni tilhneigingu til aš lįta undan žvķ višhorfi, aš žaš séu mannréttindi aš fį ašstoš heilbrigšiskerfisins aš binda enda į lķf śtslitinnar manneskju eša svo illa kominnar, aš hśn viršist ekki žess umkomin aš svara lengur kröfum daganna eša njóta žeirra.

Rétturinn til lķfs er grundvallaratriši allra mannréttinda. Honum mį skipta ķ réttinn til aš fęšast, réttinn til aš vaxa śr grasi, réttinn til verndar og réttinn til aš deyja ešlilegum dauša.

Allir eiga rétt til lķfs, svo lengi sem forsendur eru fyrir žvķ. Ķ žessu tilliti er enginn munur į fęddum og ófęddum, ungum og gömlum, dugandi og duglitlum, rķkum og fįtękum, körlum og konum, hvķtum og svörtum. Einstaklingar og hópar, sem höllum fęti standa, eiga žó kröfu til sérstakrar athygli og umhyggju.

Žorbergur Kristjįnsson.

Įšur birt ķ Lķfsvon, fréttabréfi Lķfsvonar, samtaka til verndar ófęddum börnum, 1. tbl. 9. įrg. (marz 1993), s. 1–3. Lesendur Kristbloggsins eru hvattir til aš lesa žessa grein af gaumgęfni, žvķ aš hér er margt djśpt hugsaš og bent į afleišingar fósturvķga, sem fram hafa komiš į sķšari įrum. (Aths. JVJ).

Sr. Žorbergur Kristjįnsson (1925–1996) var ķ hópi merkustu Žjóškirkju­presta. Hann var vķgšur til Skśtustaša 1951, žjónaši Bolungar­vķkur­söfnuši 1952–71 og var sóknar­prestur Digranes­safnašar ķ Kópavogi 1971–95. Žorbergur var Kirkju­žings­mašur 1964–1970 og 1976–90 og sat ķ stjórn Presta­félags Ķslands 1978–84, formašur žess 1981–83 og ritari 1983-4. Kona hans var Elķn Žorgils­dóttir, d. 1999. Fjögur börn žeirra lifa.

Žetta meš lęknaeišinn ...

Er žar ekki talaš um aš lękn­um beri aš hlśa aš og varš­veita lķf af fremsta megni? Er nokk­urs staš­ar minnst į aš lękn­um beri aš deyša skjól­stęš­ing sinn? Er ekki hluti af heit­inu aš gera allt sem ķ žeirra valdi stend­ur til aš bjarga lķfi? Žess vegna standa lög gegn žeim heitum sem lęknar gangast undir ef žeim er ętlaš aš deyša og eyša fremur en aš varš­veita og hlśa aš.

Viš höfum tališ okkur ķ trś um aš viš vęrum hluti af sišašra manna heimi, en žaš er margt sem bendir til hins gagn­stęša og žar į mešal og ekki hvaš sķst žęr man­nfórnir sem framdar eru ķ skugga "heilbrigšis­žjónustunnar". Žar hafa stjórn­völd gengiš ķ fararbroddi aš fremja brot į stjórnar­skrį ķslensku žjóšar­innar og ekki hvaš sķst į lögum Gušs, skapara okkar.

Tómas Ibsen Halldórsson.

Fósturvķgsfrumvarpiš lagt fram sem STJÓRNARFRUMVARP!!! Sjįlfstęšis- og Framsóknar­flokkur hafna kristindómi.

Ill frétt og hneykslanleg frį Al­žingi: Heil­brigšis­rįšherra hefur lagt fram frumvarp um "žung­un­ar­rof", fósturvķg allt til loka 22. viku mešgöngu. STJÓRN­AR­FRUM­VARP er žetta į įbyrgš B+D!

Ekkert til­lit tók SS til almennra mótmęla, sem vķša varš vart į vef­sķšum (jafnvel žar sem vinstri menn hafa veriš hérašs­rķkir hingaš til: į DV-, Vķsis- og Eyju-vefj­unum) og ķ hlust­enda­žįttum śtvarps­stöšva, žvķ aš lang­almennast er, aš menn séu mjög hneykslašir į žvķ, hve langt er hér gengiš, og jafnvel hafa margir įttaš sig svo vel į hrikaleik žessa mįls og ómannśš­legri mešferš lifandi fóstra ķ fullkom­inni manns­mynd, aš žeir hafa tekiš mun skżrari afstöšu gegn fóstur­eyšingum en žeir įšur geršu.

Žessi fóstur hafa veriš aš hreyfa sig ķ allt aš 17 vikur fyrir žennan lokafrest į drįps­heimild­inni, og ekki seinna en 20 vikna gamalt er fóstriš komiš meš skynnema um ALLAN lķkamann og taugatengingu žeirra upp ķ heila! Žaš merkir ótvķrętt aš fóstriš er komiš meš mikiš sįrsaukaskyn, žegar žessi aftaka žess fer fram. Hvernig lķšur lęknum meš žaš į samvizkunni? Eša alžingismönnum, ef žeir samžykkja frumvarpiš? Kysu žeir slķkan "löghelgašan" daušdaga į rķkissjśkrahśsi?

20 vikna heilbrigt fóstur. 

Žaš var dęmigert fyrir gamlan kommśnista, SS, aš bera fram žetta frumvarp og gera žaš enn haršara en žaš var ķ frumdrögum sķnum (18 vikur žį)!!

En Sjįlfstęšisflokkur og Framsóknarflokkur eru nś BĮŠIR oršnir ašilar aš žessu ljótasta frumvarpi sem komiš hefur fram į Alžingi įratugum saman. Hvernig ętla žeir aš verja žaš fyrir kjósendum sķnum, ekki sķzt žeim sem jįta kristna trś? Ętla Bjarni Ben. og Siguršur Ingi aš segja žvķ fólki, aš žeir viti betur, žetta sé einmitt vilji Jesś Krists, sem žeir séu aš fylgja žarna?!!!

Eša eru žeir einungis aš auglżsa sinn sišferšislega aumingjaskap eša efnishyggju? Spyrja mį og, hvort žeir taki žaš fram yfir lķfsrétt ófęddra og lķf žeirra meš žjóšinni į komandi įratugum aš geta sżnt "samstöšu" viš Vinstri gręnum ķ žessu ljóta mįli. Um blóšsśthellingar snżst žetta, menn geri sér grein fyrir žvķ!

Žaš stjórnmįlafólk, sem styšur manndrįpsfrumvarpiš, er aš svķkja žjóšina og framtķš okkar allra, um leiš og rįšizt er gróflega aš grundvallarréttinum til lķfs og engu skeytt um žjįningu hinna ófęddu.

Hér er įstęša til aš minna į lķfsverndarstefnu Žjóškirkjunnar. Sś afstaša hennar aš standa meš lķfsrétti ófęddra er ķ fullu samręmi viš kristna, biblķulega trś frį allt frį upphafi.

Žetta frumvarp veršskuldar žvķ ótvķrętt allsherjarfordęmingu śr öllum predikunarstólum landsins.

Jón Valur Jensson.

mbl.is Engum fóstureyšingum synjaš ķ fyrra
Tilkynna um óvišeigandi tengingu viš frétt

Fįfręši fįfręšings -- formanns Samfylkingarinnar!

"Fyrir 12. viku meš­göngu er ekk­ert fóstur komiš til skjal­anna [sic!]. Žį er um aš ręša frumu­klasa [sic!] sem veršur aš fóstur­vķsi, en er ekki oršinn aš fóstri" !!!

Žvķlķk öfugmęli! Sjį nįnar um rök žess hér: 

Ępandi vanžekking formanns Samfylkingarinnar ķ fósturfręšum

En į vanžekkingu žessa formanns sķns byggir Samfylkingin įbyrgšarlausa stefnu sķna ķ mįlefnum ófęddra barna.

[1] Logi Einarsson ķ žingręšu į Alžingi 27. marz 2017 kl. 16:07 o.įfr. um "žungunarrof" [sic!] og kynfrelsi kvenna.

Nęsta sķša »

Um bloggiš

Kristinn þjóðarflokk?


Kristin stjórnmálasamtök
Kristin stjórnmálasamtök

Málfundafélag Athugasemdir birtast ekki sjálfkrafa né strax og eru því aðeins samþykktar að þær fari ekki langt út fyrir efni blogggreinar, séu orðaðar kurteislega og feli ekki í sér árás á kristna trú og söfnuði né heldur lögbrot eða grófar persónuárásir eða hæpnar fullyrðingar án nafnbirtingar. Áskiljum okkur rétt til að útiloka menn kunna að árásum á kristindóm og kirkju. Og skrifið undir fullu nafni! - Skoðið eftirfarandi neðar í þessum dálki: TENGLAR – Yfirlit fyrri greina. For info. in English on this CHRISTIAN POLITICAL MOVEMENT, see HERE.


Nóv. 2019
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Eldri fęrslur

Nżjustu myndir

  • jesus kristur 1301705
  • 13wochen
  • 19d7v3r18h3r1
  • GRHI20UO
  • Pasted Graphic
  • Jón Valur Jensson, maí 2016
  • Steindór Sigursteinsson
  • 1184796 230094733815535 1832625948 n
  • In my office 004
  • ...20zierniete



  • Ķ dag (16.11.): 2
  • Sl. sólarhring: 46
  • Sl. viku: 734
  • Frį upphafi: 469958


  • Innlit ķ dag: 2
  • Innlit sl. viku: 658
  • Gestir ķ dag: 2
  • IP-tölur ķ dag: 2

Uppfęrt į 3 mķn. fresti.


Ath. Vinsamlegast kveikiš į Javascript til aš hefja innskrįningu.

Hafšu samband